Friday, June 27, 2008
Ξύπνησε με κεφάλι βαρύ από τον πολύ ύπνο. Δεν ήξερε πού βρισκόταν. ΄Ανοιξε βαρύθυμα το ένα μάτι.. και ύστερα το άλλο.
Φως πολύ δυνατό και εκτυφλωτικό τον ζάλισε… τον τύφλωσε στην αρχή. Κούνησε το κορμί να ξεμουδιάσει, τα πιασμένα από την ακινησία μέλη του. Ααα…αισθάνθηκε σα βάλσαμο τη ζέστη ολόγυρα, να του ξεμουδιάζει τα μέλη ένα, ένα.. Αργά αργά, αλλά ευχάριστα.
Πήρε βαθιά ανάσα και δειλά δειλά αισθάνθηκε την ανάγκη να τραγουδήσει την ευχαρίστηση που ένιωσε να διαπερνά το κορμί του, από τη ζεστασιά του περιβάλλοντα χώρου.
Τζι, τζι, τζι…
Και ύστερα παύση….
΄Αφησε λίγα λεπτά να περάσουν και ξανάρχισε.
Αυτή τη φορά, το ίδιο δειλά, κράτησε όμως λίγο περισσότερο το τραγούδι του….
Ολόκληρη η χθεσινή και πρώτη του μέρα, σε ένα δένδρο του κήπου μου απ’ όπου τραγουδούσε κατά διαστήματα μέχρι και που βράδιασε, σ’ αυτούς τους ρυθμούς κύλησε. ΄Ισως να αισθανόταν μόνος, που οι άλλοι τεμπέληδες, δεν είχαν ακόμη ξυπνήσει…
Καλώς μας ήρθες και φέτος θερινέ τραγουδιστή…
Όλοι γνωρίζουμε τον τραγουδιστή των ζεστών καλοκαιριάτικων ημερών, τον τζίτζικα. Τον γνωρίζουμε, δηλαδή, σαν έντομο. Ποιός, όμως, είναι εκείνος που ξέρει την ιστορία του; Αυτήν την ιστορία που περιγράφει τη ζωή του και το «πώς» από άνθρωπος που ήταν, σύμφωνα με τη Μυθολογία μας, κατέληξε σε τζίτζικα;
Όποιος ενδιαφέρεται να τη μάθει ας θυμηθεί πως το επιστημονικό όνομα του συμπαθητικού εντόμου είναι Τιθωνός.
Τιθωνός, λοιπόν, λεγόταν το πιο ξακουστό παλικάρι της Τροίας. Ένα παλικάρι που θάμπωσε και τη θεά της Αυγής, την πανέμορφη Ηώ που τον αγάπησε και, με την άδεια του Δία, τον παντρεύτηκε.
Πρώτη δουλειά της θεάς ήταν να κάνει αθάνατο τον Τιθωνό. Έτσι δε θα πέθαιναν ούτε εκείνη ούτε αυτός ποτέ και θα ζούσαν αιώνια αγαπημένοι.
Σιγά, σιγά, βέβαια, τα χρόνια πέρασαν. Η Ηώ, σαν θεά που ήταν, έμενε πάντα ίδια, νέα και ωραία. Για τον Τιθωνό, όμως, είχε φροντίσει μεν να τον κάνει αθάνατο αλλά δεν είχε προβλέψει να ζητήσει να μείνει νέος και αυτός. Έτσι ο Τιθωνός γερνούσε και γερνούσε….. κι η πεντάμορφη Ηώ θρηνούσε που δε σκέφθηκε να τον κρατήσει για πάντα νέο.
Τον έτρεφε με νέκταρ και αμβροσία αλλά τίποτα δεν ήταν ικανό να εμποδίσει τα χνάρια του χρόνου. Ήρθε και κάποια ώρα που ο Τιθωνός γέρασε τόσο, που δεν κατάφερνε να σταθεί ούτε όρθιος. Τότε αναγκάστηκε η θεά, που δεν άντεχε να τον βλέπει όπως είχε καταντήσει από τα γεράματα, να τον κλείσει σ’ ένα διαμέρισμα του παλατιού της και κλεισμένος εκεί να περνάει τις μέρες του.
Ο Τιθωνός, όμως παραμιλούσε και μουρμούριζε συνέχεια∙ τ’ άκουγε η θεά και λυπόταν κατάκαρδα. Κάθε πρωί που έβγαινε για να δώσει την καινούργια μέρα στους ανθρώπους, να φιλήσει τα δέντρα, να ξυπνήσει τα πουλιά, όλα κλαίγανε για το κακό που τη βρήκε. Κι αυτά τα δάκρυά τους γίνονταν δροσιά και κυλούσαν πάνω στα φύλλα.
Κάποτε ο Δίας λυπήθηκε αυτό το καημένο το ζευγάρι που κατέληξε να είναι τόσο δυστυχισμένο. Αποφάσισε, λοιπόν, να δώσει τέλος στο μαρτύριο του Τιθωνού και τον μεταμόρφωσε σε τζίτζικα.
Από τότε και κάθε καλοκαίρι, ακούγεται μονότονη η φωνή, του όπως ακούγονταν τα μουρμουρίσματά του όταν ήταν κλεισμένος στο παλάτι.
Όλα τα δέντρα κι οι θάμνοι τον φιλοξενούν με στοργή και του προσφέρουν για τροφή τους δροσερούς τους χυμούς.
Ο Τιθωνός, λοιπόν, ή Τζίτζικας είναι ένα έντομο, αρκετά μεγαλόσωμο – περίπου 3 εκατοστά – με παχύ σώμα και κεφάλι που το στολίζουν δύο μεγάλα μάτια – Το χρώμα του είναι μαύρο και η κοιλιά του ασπρουλή. Τρέφεται με χυμούς δέντρων που τα τρυπάει με το ρύγχος του και γι αυτό προκαλεί βλάβες, κυρίως στους αμπελώνες. Το θηλυκό κάνει αυγά που τα βάζει μέσα σε φλούδες δέντρων. Οι μικρές κάμπιες που βγαίνουν αργότερα, κατεβαίνουν από τα δέντρα στη γη και τρέφονται από τους χυμούς των ριζών, ώσπου να γίνουν τέλεια έντομα και να εμφανιστούν γύρω στα μέσα ή τέλος Ιουνίου.
Το τραγούδι τους ξεκινάει από την ανατολή του ηλίου και κρατάει όλη τη μέρα, καμιά φορά και τη νύχτα όταν κάνει μεγάλη ζέστη. Τραγουδάνε – κυρίως τ’ αρσενικά – γιατί είναι εφοδιασμένα με μια «ηχητική συσκευή» που αποτελείται από δύο κοιλότητες κολημένες στην πρώτη κοιλιακή ζώνη όπου υπάρχει ένα λεπτό τεντωμένο δέρμα. Από τις δονήσεις που προκαλούνται με την αναπνοή, παράγεται ο γνωστός ήχος τους.
Ο τζίτζικας ήταν πολύ γνωστός και αγαπητός στους αρχαίους, ακριβώς για το χαρούμενο τραγούδι του. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα του περιγράφει τους γέροντες που αγόρευαν στην Τροία ως προς το βουητό των φωνών τους, σαν «τέττιγες» (τέττιξ-τέττιγος), δηλαδή τζίτζικες αλλά ο τζίτζικας έχει χρησιμοποιηθεί και σε παροιμίες όπου «ο φλύαρος άνθρωπος μοιάζει σαν τζίτζικας». Κάποιοι μυθοποιοί ασχολήθηκαν, επίσης, μ’ αυτό το έντομο δημιουργώντας μύθους συγκριτικούς. Επαινούν το προνοητικό και φίλεργο μυρμήγκι, ενώ το συγκρίνουν με τον ανέμελο τραγουδιστή, τον τζίτζικα.
Ακόμα το τραγούδι του τζίτζικα είναι συνδεδεμένο και με την ωρίμανση των σταφυλιών. Συχνά ακούγεται «τζίτζικας ελάλησε, μαύρη ρώγα γυάλισε…»
Πάντως για όλους αρχαίους και σύγχρονους, νέους και γέρους ο τζίτζικας είναι ένα από τα πιο αγαπητά έντομα. Όσοι είναι εύθυμοι και χαρούμενοι τραγουδάνε μαζί του κι όσοι είναι σοβαροί και λυπημένοι περνάνε λίγες ανέμελες ώρες ακούγοντάς τον ν’… αναστενάζει τραγουδώντας!
Σήμερα πάντως, δεν ακούστηκε ξανά και μεταξύ μας, μου κακοφάνηκε…
UPDATE: 14:37
Το μελοποιημένο ποίημα το Οδ. Ελύτη με εκτελεστή το Μιχάλη Βιολάρη, προσφορά από:
-
νατασσάκι said… - “Η Παναγιά το πέλαγο
κρατούσε στην ποδιά της
Τη Σίκινο την Αμοργό
και τ’ άλλα τα παιδιά τηςΑπό την άκρη του καιρού
και πίσω απ’ τους χειμώνες
Άκουγα σφύριζε η μπουρού
κι έβγαιναν οι ΓοργόνεςΚι εγώ μέσα στους αχινούς
στις γούβες στ’ αρμυρίκια
Σαν τους παλιούς θαλασσινούς
ρωτούσα τα τζιτζίκια:– Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
κι όλ’ αποκρίνονται μαζί:– Ζει ζει ζει ζει ζει ζει ζει ζει
…έτσι τραγουδάει, λέει ο αγαπημένος Ελύτης”
- Νατασσάκι μου, Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ακόμη μια φορά
Νατασσάκι μου και ηλιογράφε μου, σας είμαι ευγνώμων, γιατί χωρίς τη δική σας προσφορά η ανάρτηση αυτή δε θα ήταν το ίδιο ενδιαφέρουσα.
Tuesday, June 24, 2008
Είμαι αγχώδης….
…Νομίζω πως δε θα προφτάσω να κάνω πράγματα, τακτοποιημένα στο μυαλό και προγραμματισμένα, έτσι όπως εγώ θέλω… Πως μου λείπει χρόνος…ω, ναι… αυτό είναι αλήθεια…
- Λίιιιγο υπομονή. Βάλε νερά, βάλε φρούτα, ρίξε ζάρι κι’ έρχομαι…. έχω μια δουλίτσα…
-Πάαααλι; Αυτόν…να μου το θυμηθείς…. κάποια μέρα, θα τον πετάξω από ψηλά…
Παύση… ακούγεται το ένα ζάρι…
- ΄Εεεεριξαααα… πέντεεε…
- Ρίξε και για μένα κι’ έεεερχομαιιιι…..
- Τέσσερααα… έλα ντεεεε…
- Παίξε τη ζαριά σου κι’ έρχομαιιιι, τελειώωωνωωωω…..
πριν μου φύγετε ένας-ένας για διακοπούλες,
Εύχομαι, λοιπόν. τούτο το καλοκαίρι να αφήσετε πίσω ό,τι σας κούρασε, στενοχώρησε ή πίκρανε
και να περάσετε
ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ, ΔΡΟΣΕΡΕΣ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ
ΚΑΙ
ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΄Οσο για μένα,
θα με βρίσκετε μροστά σας
όπου και να βρεθείτε,
είτε το θέλετε, είτε όχι… Γιατί ΣΑΣ αγαπώ
Οι εικόνες είναι προσωπικές δουλειές των: cropper η πρώτη και Μπλε ελέφαντα η δεύτερη και τους ευχαριστώ!
Thursday, June 19, 2008
Μετρημένα ένα-ένα….
Παιχνίδι εδώ…παιχνίδι εκεί…παιχνίδι παραπέρα…
Αλήθεια, έχεις αναρωτηθεί πόσα έχουν κυκλοφορήσει;
“Τρέξε Γλάρε… ΄Ελα εδώ να δεις ένα μωρό κουκλί”
1. ΄Εχεις γελάσει ήδη, με της καρδιάς μου τα παθήματα…..
ΑΛΗΘΕΙΑ λοιπόν….
2. Για την “αρρώστια” μας με το Γλάρο σας έχω πάλι μιλήσει.
΄Ετσι και γνωριστήκαμε, μη γελάς, έτσι είναι….
Υπήρξε ο ενθουσιασμός, η μούρλια της ηλικίας… μόνο απωθημένο δεν θα το έλεγα, γιατί και οι δυο είμαστε απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, πλην όμως ενθουσιώδεις και τούτο το τελευταίο, δε μας βγήκε μέχρις εδώ καθόλου σε κακό.
ΑΛΗΘΕΙΑ, επομένως και τούτο.
Monday, June 16, 2008
Υπάρχει αλήθεια;
Μου ‘πε:
Spyros Vlahos said…
Εδώ ο κόσμος καίγεται και … τα παιδία παίζει.
Πάμε.
Ας γυρίσουμε από το άλλο πλευρό, θα πιαστούμε έτσι!
Kαι του ‘πα:
Καλώς ήρθες καλέ μου φίλε και μιας και είσαι ξεκούραστος, να σου εξομολογηθώ τώρα, πως κι΄εγώ δεν τα είδα με καλό μάτι τα παιχνιδάκια στο χώρο τούτο. Οι λόγοι που συμμετείχα ήταν πολλοί. Δεν ήθελα αφ’ ενός να σνομπάρω τα παιδιά που με προσκάλεσαν, είτε από περιέργεια να μάθουν κάτι παραπάνω για μένα και την πολύτεκνη οικογένειά μου, είτε για να μη θεωρηθεί πως με βάζουν στο περιθώριο,
Από την άλλη πάλι, εμείς που λειτουργούμε τα blogs σαν προσωπικά ημερολόγια, μας δίνεται η ευκαιρία να κάνουμε κάτι παραπάνω και ίσως πιο ευχάριστο από αυτό το ρόλο.
Χαρά μου η επισήμανσή σου (το ίδιο είχα σκεφτεί κι’ εγώ στις αρχές) και θα ήθελα να περνάς πότε πότε και να καταθέτεις τη σεβαστή σου γνώμη.
Τώρα όμως προβληματίζομαι, έχω και ένα παιχνιδάκι που χρωστάω στη surrealist και μου έκοψες τον αέρα….το σκέφτομαι αν θα το δημοσιεύσω, παρά το ότι (όπως ίσως δεν είδες), τα παιχνίδια με διάφορα links, τα μετατρέπω σε γνωστικά μέσα που ίσως κάποιοι δε γνωρίζουν και επειδή το τελευταίο έχει μια ιδιαίτερη πληροφορία…θα το δημοσιεύσω τελικά… για το link και μόνο.”
Οπότε, την έκανα copy και ιδού:
“…. έπαθλο για τον καθένα μας ήταν η αμοιβαία – αμφίδρομη και αληθινή μας επικοινωνία“, σκέψη που ασπάζομαι, όσον αφορά τούτη τη διαδικτυακή μας επικοινωνία μέσω game-blogging.
Και ύστερα οι προσκλήσεις έπεσαν σαν τις χοντρές ψιχάλες… ποιός άλλος.. από το συνήθη ύποπτο....και λεβεντόπαιδο lockheart. Σιγά που θα μου τη χάριζε… αλλά τελοσπάντων, ξέρει ότι τον αγαπάω…
Τρίτος ο έτερος λεβεντονιός Adonios και τέλος η Ραλούκα μαααας.
Αμ δε, που τελειώσαμε…. διότι ξέχασα kai την πρόσκληση από το astropeleki μας.
Και συνεχίζω το παιχνίδι (ίσως είναι και το τελευταίο), αντιγράφοντας από το ποστ της surrealist:
Γράφεις 4 προτάσεις που αφορούν εσένα.
Ζητάς από τους αναγνώστες να ψηφίσουν ποιά απ’ όλες είναι αληθινή.
Μόνο μία από αυτές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα…”
΄Εχουμε και λέμε λοιπόν:
που το ύψος τους μπορεί να φτάσει και τα 8 μέτρα….
Στην προσπάθειά του λοιπόν, να διορθώσει τη βλάβη, ο φίλος του μέσα από το αυτοκίνητο ξεκίνησε τη μηχανή και πήγε το δάχτυλο κατά διαόλου….
Τώρα….είχα ετοιμάσει και μια λίστα με προτεινόμενους, αλλά προβληματίζομαι. Μέχρι πότε, καλέ, θα παίζουμε με τουβλάκια…. δε θα μεγαλώσουμε ποτέ;
έτσι,για να σας εκδικηθώ…
σύρετε τώρα ΟΛΟΙ για….ρεκτιφιέ….
“ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!
ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΗΛΙΕΛΑΙΟ ΝΟΘΕΥΜΕΝΟ ΜΕ
ΟΡΥΚΤΕΛΑΙΟ ΤΥΠΟΥ Ε58-Β
ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΚΤΕΟ ΜΕΧΡΙ 30-6-2008
ΠΑΡΑΤΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ. ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΘΑ ΥΠΟΣΤΟΥΝ ΤΙΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ”……..
Και μη μου πεις πως δεν το καταναλώσαμε, ούτε επίσης πως το απέσυραν…
Oι ίδιες παρτίδες πιστεύω πως φιγουράρουν στα ράφια των super-markets….
Saturday, June 7, 2008
Για όλους ΕΜΑΣ….
Το έλαβα σε mail προ καιρού από αγαπημένο φίλο
και τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Σήμερα μόλις κατάφερα να το διαμορφώσω, γιατί ήθελα και μαζί σας να το μοιραστώ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
σε ΟΛΟΥΣ τους τρυφερούς πατερούληδες!!!!
Νεφέλη μου, δεν θα είχες πιστεύω καμία αντίρρηση, να προσθέσω εδώ ένα απόσπασμα από το σχόλιό σου:
για να γίνει μπαμπάς, θέλει πολύ χρόνο.
σήμερα και κάθε μέρα”
Tuesday, June 3, 2008
Στιχοπλοκές…
Και παίζουμε… και παίζουμε και τελειωμό δεν έχουμε.
Το …”φαντασιώθηκε” ως εξής:
“1) Φτιάξε ένα τετράστιχο
2) χρησιμοποίησε τις λέξεις (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά):
σοφία, παρεούλα, πρόθεση, σουπιά
3) Το ύφος να είναι σατυρικό (κατά προτίμηση)
4) προσκάλεσε 4 φίλους, να παίξουν”……
μπελάδες μου ‘βαλες “προχτές”
τέσσερις λέξεις , τέσσερις στίχους
κι’ ‘εμεινα να κοιτάω τους …τοίχους
Το πήγα εδώ… το πήγα εκεί
το πάλεψα καιρό πολύ.
΄Εφτιαξα ένα ποιηματάκι,
κάτσε και φέρνω καφεδάκι…
΄Ακου…..
φόρεσα να μαγειρέψω την καινούρια μου ποδιά(*).
κι’ όπως με …σοφία(**) κάνω να σερβίρω τα παιδιά (***)
ένας λεκές(****) από μελάνι μου ΄πεσε απ’ τη σουπιά….
(*) Ηρεμείστε… δε θα μαγείρευα βεβαίως την ποδιά…
(**) με τη λέξη σοφία (ποιητική αδεία, δε μου ‘βγαινε και η ρίμα…), εννοώ περισσή φροντίδα. Εξάλλου δε σημαίνει πως πρέπει απαραίτητα να είναι κύριο όνομα.
(***) παιδιά=η παρέα,δηλαδή ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ!!!!
(****) Ξαναηρεμείστε… ο λεκές δεν ήταν της Λεβίνσκι….
“Σας αρέσει δεν σας αρέσει,αυτό είναι!
Εγώ πάντως το διασκέδασα!!!!”
Απομένει να προτείνω τους τέσσερις επόμενους:
George, karaflokotsifas, marilia (που στις ρίμες και τις μαντινάδες είναι αξεπέραστη) ….ε, να μην την αφήσω μόνη… και Askard λοιπόν.
΄Αν όμως θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για ποίηση, κοιτάζουμε τον ποιητή κατάματα…
για να το γνωρίσεις αφ΄ενός, αλλά και διότι αφ’ ετέρου σου το είχα υποσχεθεί:
Αχχχχχ… και να ήξερες ένα θεϊκό άρωμα που έχουν…..
