Εδώ είμαι…
Δεν είναι πως δεν είχα θέμα, μα είναι πως αισθάνομαι ακόμη κομμένα τα φτερά μου, με όλο αυτό που συνέβη και που ακόμη παλεύω.
Αιφνιδιάστηκα, νιώθω παγωμένη…
Μπορεί να έχει βελτιωθεί σημαντικά η όρασή μου από το δεξί μάτι, όμως αυτή η οπτική διαφορά και ανομοιομορφία του ενός οφθαλμού από τον άλλον ή άλλως μειωμένη οπτική οξυτητα του ΔΟ (τστστστς…οφθαλμίατρος έπρεπε να γίνω…), μόνο μεγάλο εκνευρισμό μου φέρνει.
Εντάξει, το παλεύω, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως χάρις στην δική σας συντροφιά, που λειτουργεί στην παρούσα φάση και ψυχοθεραπευτικά, ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Το μυαλό ξεφεύγει, η ψυχή γαληνεύει, βλέπω ήλιους

βλέπω και το φεγγάρι

και ξαναβρίσκω χαμόγελα…
Γιώργο μου, καλέ μου και από παλιά e-φίλε
(πότε αλήθεια πέρασαν τρία χρόνια), πριν πολλές μέρες είχα κι’ εγώ παραλάβει από την καλή μας φίλη την Εβίτα ένα βραβείο,

που όμως με βρήκε στη δύσκολη στιγμή και δε βρήκα το χρόνο να απαντήσω.
“Βραβειοθεραπεία” έγραψε στον τίτλο, έτσι λειτούργησε εκείνη την ημέρα στην ήδη εύθραυστη ψυχολογία μου και την ευχαριστώ.
Με τη νέα απονομή από σένα,
![]()
που ομολογώ πως πέρα από τον αιφνιδιασμό, με συγκίνησες ιδιαίτερα με τα υπερβολικά καλά σου λόγια (χα… είδες τι παθαίνει ο άνθρωπος, όταν η ζωή αρχίζει τα “χαστούκια”;), βρήκες τον τρόπο να με ξεκουνήσεις (σου το ‘πα ήδη στο σχόλιό μου πως όταν πονάω “κρύβομαι”, “εξαφανίζομαι”) και που σύμφωνα με τους όρους του παιχνιδιού, καλούμαι να προσφέρω ΚΑΙ τα δυο, σε 10-20 φίλους.
Προσφιλής η τακτική μου θα σκεφτείς, μα δε μπορώ να ξεχωρίσω κανένα.
Λυπούμαι που επαναλαμβάνομαι, μα θα υπενθυμίσω τη θέση και τη γνώμη μου για τα e-βραβεία.
“Παρά το ότι η γνώμη μου για τα παιχνίδια αυτά είναι κάθετα αντίθετη, όπως και στο παρελθόν είχα τοποθετηθεί:
“…ποτέ δεν κατάλαβα το σκοπό αυτής της επιβράβευσης, ούτε από πού ξεκίνησε αλλ
ά ούτε τους λόγους για τους οποίους καθιερώθηκε. Μήπως ήρθε για να μας διχάσει και όχι να μας ενώσει…”,
κρίνω πως δε μου επιτρέπεται να αγνοήσω τους φίλους που με τίμησαν
και μόνον έτσι τα αποδέχομαι.”
Για μένα είστε ΟΛΟΙ αλλά και ο ΚΑΘΕΝΑΣ ξεχωριστά,
ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΙ,
ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ,
ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΙ,
ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΙ!!
Χαίρομαι και σας ευχαριστώ, με τιμάτε, που επιλέξατε κι’ εμένα στη συντροφιά σας.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ , λοιπόν, τα SMART και τα KREATIV,
αλλά και τούτο,
της καρδιάς και της αγάπης
από μένα,
για ΚΑΘΕ ΕΝΑ από ΕΣΑΣ ξεχωριστά.
(α΄φωτο από Flickr,
β΄φωτο του ηλιογράφου μας,
γ΄και δ΄ από Photobucket)



Οκτωβρίου 3, 2009 στο 10:02 πμ
Γλαρένια μου καλησπέρα….μπήκα μετά από τόσο,καιρό εδώ μέσα…η αλήθεια είναι έχω λίγο χαθεί, τελευταία αλλά έχω πολλά προβλήματα πρωσοπικά….και είδα αυτό το πόστ σου…κι εσύ καλή μου πρόβλημα με τα μάτια;;άστα να πάνε…και μου θύμισες τώρα τι τραβήξαμε τρίς μήνες το καλοκαίρι με το πατέρα μου…που έπαθε αποκόλληση αμφιβλιστροειδούς.. και άστα να πάνε…φρίκη….έκανε χειρουργείο…δε βλέπει καλά ακόμη δεν έχει επανέλθει το μάτι του…και άστα να πάνε….λυπάμαι γι αυτό που σου συνέβη καλή μου,κ έυχομαι γρήγορη και όσο πιό ανώδυνη αννάρωση γίνεται…..έυχομαι ότι καλύτερο και να γίνεις γρήγορα καλά….χαιρετώ…
Οκτωβρίου 4, 2009 στο 2:38 πμ
Αθανασία μου καλή, με το σκεπτικό πως οι ασθένειες είναι για όλα τα έμβια όντα, να ευχηθούμε τουλάχιστον να μη συμβαίνει σε ΚΑΝΕΝΑ κάτι σοβαρό.
Μακάρι όλος ο κόσμος να έχει την υγεία του. ΄Εχουμε τόσες άλλες έγνοιες που μας ταλανίζουν.
Καλή σου Κυριακή και ό,τι καλύτερο για σένα και την οικογένειά σου
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές