“O πεινασμένος…

…καρβέλια ονειρεύεται” , λέει ο σοφός μας ο λαός

ή το άλλο παροιμιώδες, που ταιριάζει γάντι με την περίπτωσή μου

και δε θα τον διαψεύσω…
“΄Οσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια”.
ή
όσα δε φτάνει η γλάρισσα… τα κάνει αναρτήσεις…

Διότι τι κάνεις, φίλε μου συνιστολόγε, όταν δε μπόρεσες να φύγεις ούτε για ένα μπανάκι του πτωχού λαού και το φθινόπωρο σε υποδέχεται με …χαστούκια;

Πιάνεσαι από τις αναμνήσεις σου, κοινώς κρεμιέσαι,
σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ηρεμήσεις το επαναστατημένο σου “θέλω” και τα αμέτρητα αλλά και αναπάντητα “γιατί”…

Μιας και λοιπόν για φέτος το καλοκαίρι δεν τα καταφέραμε να κουνήσουμε με τις δουλειές που ανοίξαμε, αλλά και τις άλλες που δε θέλω να συζητώ πλέον, γύρισα το χρόνο πίσω.
Τώρα λοιπόν που ηρεμήσαμε, θα σου πω ένα “μυστικό” και κράτησέ το… πού ξέρεις, μπορεί κάποτε να σου φανεί χρήσιμο.

Αξίζει λοιπόν τον κόπο φίλε μου και θα με θυμηθείς,

αν κάποτε σε οδηγήσει ο δρόμος σου κατά …’ κει, να την κάνεις τούτη τη στάση.

Θα σε αποζημιώσoυν
το καταπράσινο τοπίο, η λίμνη,
η διαδρομή προς το μοναστήρι,

που φτάνεις μέχρις εκεί με τελεφερίκ,

μέσα από μια διαδρομή μαγευτική και με πολύ πλούσια βλάστηση.
Πανέμορφες ορτανσίες με τεράστια μπλε μωβ ή ροζ άνθη στολίζουν όλη τη διαδρομή.

Επιβλητικό το μοναστήρι με την περίφημη
Μadonna del Sasso ( Μαντόνα του χαλικιού),

την εντυπωσιακή
αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου,

την καταπληκτική και πολύ γραφική θέα της λίμνης του Locarno.

Να, σήμερα το έριξα το μεταξωτό μαντήλι στον ένα μου ώμο, το τύλιξα στο λαιμό. ‘Ετσι μπας και σπάσει η γκαντεμιά, μήπως ξορκίσω το κακό…

“Προ πάντων…”
μου είπες και σ’ ευχαριστώ, side21 μου και καλέ μου φίλε.

(Β. μου,
Καλά να περάσεις και να με θυμηθείς)

΄Ατιτλο

Δεν είχα θέμα σήμερα και τούτο το έρμο μου κεφάλι δεν κατεβάζει ιδέες.

Πήρα λοιπόν τα στέκια παγανιά, και βρήκα

νέους φίλους.

Ναι φίλοι είμαστε, αφού αποφασίζουμε να μοιραστούμε τις ό,ποιες σκέψεις, ανησυχίες, ερεθίσματα και προβληματισμούς.

Αξιόλογες σελίδες

(ήτανε η τυρκουάζ παρέα της, ήτανε η Αλκυόνη Παπαδάκη από τη μια, ο Σταύρος Λάντσιας από την άλλη με το ρυθμό του tango που λατρεύω – “Σαν ένας αγώνας” και από 11/12/2007 ανάρτηση)

και που

δεν είχε τύχει να γνωρίσω.

Σκόνταψα και σε στέκι γνωστό και δεν άντεξα…. “έκλεψα” πάλι.

Και μου το κάνω δώρο, γατί μου άρεσε.
Εγώ δεν ξέρω και δεν δύναμαι να κάνω το χαρτί να …αιμορραγεί

“Κάποτε, δεν υπήρχες. Ήσουν απλά μια ιδέα στα μυαλά των γονιών σου. Μέχρι που ένιωσαν την ανάγκη να σε πάρουν αγκαλιά. Εσένα. Που δεν υπήρχες.

Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν την πιο αντιδημοκρατική πράξη. Να συλλάβουν έναν αθώο.

Εννέα μήνες περίμενες την απόφαση του δικαστηρίου, που τελικά ήταν καταδικαστική. Σε τράβηξαν από το κεφάλι και σου έκοψαν την αλυσίδα που σε κρατούσε.

Ύστερα, οι υπεύθυνοι της σύλληψης έκαναν το παν για να σε προστατέψουν. Μέχρι να μάθεις τα κόλπα της φυλακής. Για να μπορείς να προστατευτείς από μόνος σου.

Ώσπου, τα κατάφερες. Στάθηκες γερά στα πόδια σου. Έχτισες το δικό σου κελί, αγάπησες τη φυλακή σου, τους συγκρατούμενούς σου. Ζούσες ανέμελα.

Μέχρι που ένα βράδυ ένας άπειρος κρατούμενος σε ρώτησε:

Φυλακίζονται οι ιδέες;”

΄Οχι, πες μου τώρα…

Μπαίνουνε μέσα σε κελιά,

τις δένουν χειροπέδες

ή γλαροπούλια γίνονται

και σκίζουν τους αιθέρες;

Με τι τραγούδι, αλήθεια φίλε/η μου, εσύ που με διαβάζεις, θα τη συνόδευες τούτη την ανάρτηση;

(σημ. 1 Στεριανή μου Ζάλη Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την ευγενική σου παραχώρηση!!!

σημ. 2 Εικόνα επεξεργασμένη από κέρας της αμάλθειας και την ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!)

Σήμερα μου δίνεται η ευκαιρία και με αφορμή την ανάρτηση του Ιωάννη Τ. ,

να κάνω κάτι που έπρεπε να είχα πράξει προ διετίας.

Το μπλογκ “ΑΣΠΑΣΤΌΣ” , η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ και Γλαρένια για τους φίλους της, ευχαριστεί από καρδιάς την Ελένη Νανοπούλου για το δια των χειρών της πολύτιμο έργο της, δώρο στη Γλαρένια (βλ. φωτο)

“…από τότε που ανακάλυψα το blog σου δεν ξέρω γιατί αλλά αυτός ο πίνακας που σου στέλνω αντιπροσώπευε για μένα εσένα, με μια δόση ανέμου ταυτόχρονα. Και τούτον συμβολίζει το τυλιγμένο σώμα…

…Ο πίνακας είναι ακουαρέλα σε καμβά, και τον έχω φτιάξει αρκετά χρόνια πριν, είναι ίσως από τα λίγα κομμάτια της δουλειάς μου που υπάρχουν στην κατοχή μου. (ίσως να μην είναι και το καλύτερο από τεχνικής άποψης, μα έχει λίγο καρδιά μικρού παιδιού, όπως προ- είπες)
…με πολύ αγάπη και έγνοια mist κατά τον νονό μου Ελένη”

Ελένη μου, επίτρεψέ μου, τολμώ τον μέσω της διαδικτυακής ανωνυμίας ενικό, ως ένδειξη οικειότητας (εμείς στην Αργολίδα είμαστε αυθόρμητοι), φιλίας και ευγνωμοσύνης.
Σ’ ευχαριστώ για την πολύτιμη προσφορά σου,
αλλά και δεν ξεχνώ τα καλά σου λόγια, όταν χρειάστηκε.

Αντιγραφή από ΄Ηχος Πλάγιος
ΕΛΕΝΗ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΥ – Ολόγραμμα

Ολόγραμμα

.

οικειότητα την οποία θεωρώ

.

κάθε βράδυ γυρίζοντας

θ’ ανοίγω τις παλιές φθαρμένες ιστορίες

να μην κλαίν

που κάθομαι εγώ αντίκρυ σου

και πίνω αθανασία την ανταύγεια σου

Γέρμα

.

ΙΙ

.

τα χέρια μας τα χέρια μας

μ’ όλα τα μάνταλα ανοιχτά

κι ερημιές να σβήνουν

κει που οι όρμοι των χειλιών

αγκυροβόλι πιάνουν

.

μικρή – μικρή εγώ στα χέρια σου

μου φοράς το πέτρωμα της Λάβας

.

***

.

Τα λινά

.

Ι

Πήρε αργά η ώρα

Ο έρωτας εδόθηκε στους ευτυχείς

πλαγιάζουν οι φωνές τα πρόσωπα

διαθέσιμα μέχρι τα κόκκαλα ποτάμια στάζουν φιλιά

ίσαμε το μεδούλι σκίζεται η ψυχή

.

.

ΙΙΙ

ας λεν οι άλλοι

το κρύο τους το κουβαλούν αιώνες

με φόβο πλαγιάζουνε τις αγκαλιές

κι εκείνες ψάχνουν σε παράθυρα

μια κατακόκκινη πανσέληνο

ν’ ακούσει απευθείας

το πως φοβάται ο ύπνος

.

***

.

Εσπερινός

δεν μπορώ να δω

είναι μεγαλείο τούτη η ώρα

του εσπερινού

άναψε ένα λιβάνι πρόσχημα

αμαρτωλό τ’ αηδόνι

που σε φίλησε .

.
II

θεέ μας

.

μας έψαχνες

με τον κανόνα και την απαίτηση

εν’ άθροισμα είναι το νερό

απ’ το ελάχιστο και το πολύ μας σώμα

.

δεν κοιμάμαι ποτέ τις μικρές ώρες

.

κάποτε – κάποτε πλαγιάζω

στην αυτοψία της αγάπης

.

αποδημώ με την απρέπεια

.

Η Ελένη Νανοπούλου γεννήθηκε στο Άργος. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Τμήμα Οπτικής, σπούδασε Σκηνογραφία – Ενδυματολογία στη Σχολή του Λυκ. Σταυράκου, και εργάζεται στο θέατρο το κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στην επαγγελματική της διαδρομή έχει συμμετοχές ως Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.

Το «Ολόγραμμα» που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ είναι η πρώτη της δημοσιευμένη ποιητική συλλογή. Το ‘’Ολόγραμμα’’ είναι ένα σώμα, με πέντε ενότητες γραφής, με στόχο όμως να μπορεί η κάθε μια να σταθεί και μόνη. Από την ποίηση του ‘’Ολογράμματος’’ δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα δημοσιευμένο κάποιο δείγμα γραφής στο διαδίκτυο μήτε σε λογοτεχνικό περιοδικό.

Άλλα ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Ρωγμές τεύχος 8ο.

Δραστηριοποιείται τα δύο τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, και διατηρεί τη σελίδα ‘’Σταγόνες από μελάνι’’

http://indianmist.blogspot.com/

“Ζωγράφισε με κιμωλία στον τοίχο ο Ήχος Πλάγιος. Μόνος…” και τον ευχαριστώ που μέσω της ανάρτησης του μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω το λιγότερο δυνατό , που να αρμόζει, για την Ελένη Νανοπούλου

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει…

…ούτε που καταλάβαμε πως φτάσαμε στο Νοέμβριο.

Ενδέκατος είναι στο τωρινό ημερολόγιο ο Νοέμβρης μα κάποτε υπήρξε ένατος και το όνομά του έχει προέλθει από το λατινικό novem που σημαίνει εννιά. Για τους αρχαίους ήταν ο μήνας των… κουκιών!
Πυανεψιών* (Αττικός μην) για το διάστημα από 16 Οκτωβρίου έως 15 Νοεμβρίου , το όνομά του προήλθε εξαιτίας μιας σημαντικής γιορτής (Πυανέψια) προς τιμήν του Απόλλωνα, κατά την οποία έβραζαν και έτρωγαν κουκιά (πύανοι)
Μαιμακτηριών για το διάστημα από 16 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου.

Αρχίζει ο χειμώνας, αρχίζουν τα κρύα, τελειώνουν οι γεωργικές δουλειές και τα ψέματα…

Καιρός να βγάλουμε τα… κάστανα απ’ τη φωτιά!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ και ΧΕΙΜΩΝΑ,
με αγάπη και χαμόγελο, θαλπωρή και καλή συντροφιά.

(*) Ετυμολογία:
Ο Πυανεψιών παράγεται από τους πυάνους (κυάμους: κουκκιά) + έψειν (έψω = ψήνω, βράζω)

Χαιρετίσματα λοιπόν…

…όχι τούτη τη φορά στην εξουσία, γιατί αυτή την έχουμε ή μας έχει … αυτό δεν το έχω ακόμη καταλάβει…προ πολλού χαιρετίσει, αλλά στην Υahoo/Geocities.
Μάλιστα, σ’ αυτήν.

Για να καταλάβεις φίλε μου, αρχές καλοκαιριού έλαβα μιαν ενημέρωση-προειδοποίηση από τη Yahoο/Geocities, πως από 26/10 δε θα παρέχονται πλέον οι δωρεάν υπηρεσίες της.

Αρχικά δεν έδωσα σημασία η πολύξερη μπλόγκερ, διότι αφ’ ενός δεν ξέρω τι σόϊ υπηρεσίες είναι αυτές (δε γίνεται βρε παιδί μου να τα κατέχω και όλα σε αυτή την ηλικία… νόμιζα πως έχει να κάνει με τις χώρες των επισκεπτών) και αφ΄ετέρου θεωρώντας πως έχω “δέσει το γάϊδαρό μου” ( ύστερα από το πάθημά μου …να μην επαναλαμβάνομαι) με τις δύο άλλες “Γλαρένιες αγκαλιές” μου, αντίγραφα του “ΑΣΠΑΣΤΌΣ” σε WordPress και Pathfinder, είπα…δε βαριέσαι, σιγά που τώρα θα υποκύψουμε στους εκβιασμούς του καθενός, να πληρώνουμε για να μαζεύουν οι πολυεθνικές χρήμα.

“Η εταιρία αναφέρει ότι οι χρήστες του GeoCities θα μπορούν να μεταφερθούν στην υπηρεσία hosting της Yahoo, με κόστος 5 δολάρια το μήνα για ένα έτος και 10 δολάρια το μήνα στη συνέχεια”

Πέρα από πολύξερη …και σοφή η μπλόγκερ, με νιώθεις…

Μπήκα που λες στο Γκούγκλη και βρήκα την επιβεβαίωση ΕΔΩ.

Παρακάτω μιλούσε και για δωρεάν μεταφορά του site μου, πράγμα που δεν κατάφερα να κάνω, συνέπεσε και η περίοδος με το πολύ “θερμό” καλοκαίρι για τη γλαρο-οικογένεια, όπου το …”δε βαριέσαι, εδώ ο κόσμος χάνεται” πήγαινε σύννεφο… και συνέχιζε:
“Οι χρήστες του GeoCities Plus θα μπορούν να μεταφέρουν τα site τους χωρίς επιπλέον κόστος.”

Τούτο το τελευταίο δεν το επεχείρησα, γιατί όπως μπήκα στην παραπάνω διεύθυνση έτσι και ξαναβγήκα. Δεν καταλαβαίνω εγώ από θεωρίες είμαι πρακτικός τύπος.
Αναφέρει όμως και αρχεία που πρέπει να σώσω και με βάζει σε σκέψεις…

Επειδή έλαβα και την τελευταία ειδοποίηση από Yahoo:”On October 26, 2009, your GeoCities site will no longer appear on the Web, and you will no longer be able to access your GeoCities account and files.”

Eπειδή η 26η Οκτωβρίου εκπνέει σήμερα,

Επειδή τα …δες εδώ και πήγαινε εκεί εγώ τα βαριέμαι, έχω και μαγειρέματα…λόχο να θρέψω,

αλλά και

Επειδή δεν γνωρίζω τί μέλλει γενέσθαι

και….

Εις ην περίπτωσιν συμβούν όλα όσα η Yahoo και ολόκληρο το καλοκαίρι μου ζάλιζε το κεφάλι πως θα προκύψουν από τις 26/10,
εγώ, να το ξέρεις, θα πάω γι’ άλλο “ΑΣΠΑΣΤΌΣ”.

Basniaaaaa… καλού κακού, λέγε τι κατάλαβες ή ξέρεις επί του προκειμένου.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
σε ΟΣΟΥΣ σήμερα γιορτάζουν

Υπάρχει λόγος…

“Κι εγώ έχω θυμώσει μερικές φορές , κι εγώ ένοιωσα την επιθυμία να του ..σπάσω κάποια στιγμή το κεφάλι ..»

Εγώ τώρα ήταν να μη θυμώσω, αχτιδούλα μου, που κοίτα και διάβαζε για να καταλάβεις και πες μου αν έχω άδικο…

Μου φέρνει, που λες, ο Γλάρος μου ένα τριανταφυλλάκι για το γραφείο μου, από εκείνα που σου ‘χω πει πως ρημάζει για χάρη μου τους ξένους κήπους.

Μεταξύ μας καλά έκανε, γιατί τέτοιο άρωμα σπάνια τυχαίνει την σήμερον ημέραν στα λουλούδια της πόλης και σκοπεύω να το φυτέψω (μόσχευμα) για να πιάσουμε το σόϊ.

Εγώ είμαι στον “ΠΙ-ΣΗ” και …δουλεύω.

Παίρνει τα μικρό βαζάκι από το μαρμάρινο ράφι (πάνω από το καλοριφέρ) και από το μπουκάλι μου το γεμίζει με νερό. Βάζει το λουλουδικό μέσα και τοποθετώντας το ξανά στο ράφι, εκείνο δε στάθηκε καλά και αναποδογυρίζει.

Αλλού το λουλούδι, αλλού το βάζο και όλα τα νερά πάνω στο κουτί του υπολογιστή. Που να με έβλεπες…άστραψα κι βρόντηξα….

- Μα καλά βρε παιδί μου επίτηδες το κάνεις; θέλεις να χαλάσει το μηχάνημα;

- Ναιιι, σιγά μη σου χαλάσουμε την επικοινωνία… με ύφος όλο σημασία, καταλαβαίνεις τώρα…

- Πάλι εκεί η κουβέντα, έτσι; Μια εμμονή την έχεις, αλλά εγώ φταίω… Δε μου κοβότανε το πόδι που ξεκινούσα τότε για ‘κείνη την παραλία; (BEST-WORSΤ ανάρτηση από 19/1/2008)

- Εμ…δε σου κοβότανε… κι’ εγώ τώρα θα ήμουνα στο Sea Point στο Cape Town, να μετράω τα κύματα…

Τό ‘πανε πάλι..

“Οι προσωπικές σχέσεις μοιάζουν με δελτίο καιρού που προμηνύει θύελλες και δυνατά μποφόρ. Προσέξτε μήπως οι διαφωνίες, φτάσουν τόσο μακριά ώστε σας κάνουν πιστό πελάτη δικηγόρων.»

Χαααα, εγώ τελικά, αυτούς θ’ αρχίσω να τους φοβάμαι… δικηγόρους στην παρ-e-α έχουμε;

Καλέέέέ (εγώ)  σαν σήμερα ήτανε και το ξεχάσαμε…

- Αλήθεια γυναίκα μου; να σε φιλήσω… Σήμερα θα μεθύσουμε

(Eυχαριστώ την αχτίδα και τους Αστρο-Συμμορίτες, που μέσω των αναρτήσεών τους παρακινήθηκα να δημοσιεύσω τούτη τη δική μου)

Αναδρομές

Εκεί ακριβώς απέναντι από την παλιά ταβέρνα, βρισκόταν η αυλή μας, που από το μανδρότοιχό της κρέμονταν τα λουλουδιασμένα κλωνάρια της ρολογιάς.(*)

Στην αυλή εκείνη, που τί ήθελες και δεν είχε η μαμά μου φυτέψει, υπήρχε και μια συκιά αυτοφυής και πανύψηλη. Από μόνη της είχε επίσης φυτρώσει και μια ροδακινιά. Μεγάλα, αρωματικά και πολύ ζουμερά τα ροδάκινα που έκανε…. Δεν έχω ξαναγευτεί όμοιά τους.

Αυτό το παλιό το ταβερνάκι, με την κληματαριά στο πλάι και το σπίτι από πάνω, όπου έμενε ο ταβερνιάρης με την οικογένεια,
είδα στον ύπνο μου xθες βράδυ κι εγώ μικρή, όπως και τότε, με το άδειο μπουκάλι στο ένα χέρι και το τρίδραχμο στο άλλο.

Ψηλό διόροφο το σπίτι και κάτω η ταβέρνα. Μια μεγάλη στενόμακρη αίθουσα και αριστερά στη σειρά από τον ένα τοίχο ως τον άλλο
τα βαρέλια με το κρασί.
Κάθε φθινόπωρο και πριν έρθει ο φρέσκος μούστος, έβγαζε ο κυρ-Βαγγέλης τα βαρέλια έξω στο χωματόδρομο. Toυς αφαιρούσε τα τσέρκια, τα ξάπλωνε καταγής και καθάριζαν το εσωτερικό τους με βούρτσες σκληρές για να βγούν και τα τελευταία κατακάθια από τα ρετσίνια και το σωσμένο κρασί της προηγούμενης χρονιάς.

Μοσχοβόλαγε η γειτονιά ρετσίνι ανακατεμένο με τη μυρωδιά του κρασιού,
λάσπωνε ο χωματόδρομος από τα νερά, που έτρεχαν όταν μετά το καθάρισμα έπλενε τα βαρέλια με το λάστιχο. ΄Υστερα αφού τα άφηνε αρκετές μέρες να στεγνώσουν ξαναπερνούσε τα τσέρκια.

και τα τοποθετούσε πάλι στη θέση τους, περιμένοντας το φορτηγό με το φρέσκο μούστο.
Εκεί να δεις μυρωδιές… από τη μια το ρετσίνι που στέγνωνε στο χώμα και από την άλλη ο φρέσκος μούστος.

Τις καθημερινές τα πρωινά καθάριζε, καθισμένος σε μια καρέκλα και έχοντας κάτω στην τσιμεντένια αυλή μια λεκάνη νερό, τα ψάρια που μόλις είχε αγοράσει από τον πλανόδιο ψαρά.
Εκεί έφερνε και την άλλη λεκάνη με τη ζύμη για τους κεφτέδες, που έπλαθε με γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις τα μεζεδάκια για το βράδυ.

Κάθε Σαββατόβραδο περίμενε τη συγκεκριμένη παρέα που έρχονταν από διάφορα μέρη του Λεκανοπεδίου και που εν μέσω μεζέδων, “εβίβα” και “να πάνε κάτω τα φαρμάκια” ξεκινούσαν οι μελωδικές μαντολινάτες, οπερέττες , “΄Ασ’τα τα μαλλάκια σου”, καντάδες και …κελαϊδούσαν τα ωραία τα πουλάκια…Μας κακοφαινόταν τότε, γιατί μέναμε άγρυπνοι, αφού μιας και δεν υπήρχε τηλεόραση, κοιμόμασταν από τις οχτώμιση το βράδυ. Από την άλλη στα τραγούδια αυτά εγώ δεν έβρισκα ενδιαφέρον, γιατί δεν ήταν της ηλικίας μου, αλλά μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο και να γινόταν να ζήσω σήμερα μια μελωδική βραδιά,όπως και τότε.

Τα χρόνια πέρασαν ο κυρ-Βαγγέλης “ταξίδεψε”, η ταβέρνα έμεινε για πολλά χρόνια στα αζήτητα…
Βολεύτηκαν μέσα στην κλειστή ταβέρνα περιστέρια, που ανενόχλητα αβγάτευαν την κοινωνία τους και ο καιρός κυλούσε, ώσπου τα παιδιά του ήρθαν κάποια μέρα (δεκαετία του ‘90) και άδειασαν ό,τι κι΄ αν υπήρχε μέσα στο ταβερνάκι, αφού ήταν όλα για πέταμα. Ανάμεσα στ’ άλλα

πέταξαν και το ξεκολλημένο μαντολίνο του κυρ-Βαγγέλη.

΄Αχρηστο, είπαν, τι να το κάνουμε…

Τι κι’ αν ευαισθητοποιήθηκε ο Γλάρος μου και το μάζεψε. Το έδωσε για επισκευή, κανείς μας όμως και ποτέ δεν ασχολήθηκε μαζί του. Προ ημερών σε ένα σύντομο ταξίδι στο εξοχικό της Γλαρούπολης το βρήκα με χαραγμένα πάνω του και πάλι, τα ανελέητα σημάδια του χρόνου.

Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο μια νέα επισκευή…

(*) φωτογραφία από thalasitsa

Είπε στον κόκορά του…

“Πολιτική με κ ό μ μ α – έθνος με τ ε λ ε ί α ν”

(ΧΡΥΣΗ ΔΙΑΘΗΚΗ -350η συμβουλή ….προς τον πετεινόν του)
Πολύβιος Δημητρακόπουλος
(POL ARCAS)
[βλ. και την από 24/2/2008 ανάρτηση με τίτλο “Βιβλιο-πρόσκληση και όχι μόνο”)

Αναλογίσου κι’ αυτό, που βρήκα μόλις σήμερα, πριν ψηφίσεις…

Εδώ είμαι…

Δεν είναι πως δεν είχα θέμα, μα είναι πως αισθάνομαι ακόμη κομμένα τα φτερά μου, με όλο αυτό που συνέβη και που ακόμη παλεύω.

Αιφνιδιάστηκα, νιώθω παγωμένη…

Μπορεί να έχει βελτιωθεί σημαντικά η όρασή μου από το δεξί μάτι, όμως αυτή η οπτική διαφορά και ανομοιομορφία του ενός οφθαλμού από τον άλλον ή άλλως μειωμένη οπτική οξυτητα του ΔΟ (τστστστς…οφθαλμίατρος έπρεπε να γίνω…), μόνο μεγάλο εκνευρισμό μου φέρνει.

Εντάξει, το παλεύω, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως χάρις στην δική σας συντροφιά, που λειτουργεί στην παρούσα φάση και ψυχοθεραπευτικά, ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Το μυαλό ξεφεύγει, η ψυχή γαληνεύει, βλέπω ήλιους

βλέπω και το φεγγάρι

και ξαναβρίσκω χαμόγελα…

Γιώργο μου, καλέ μου και από παλιά e-φίλε

(πότε αλήθεια πέρασαν τρία χρόνια), πριν πολλές μέρες είχα κι’ εγώ παραλάβει από την καλή μας φίλη την Εβίτα ένα βραβείο,

που όμως με βρήκε στη δύσκολη στιγμή και δε βρήκα το χρόνο να απαντήσω.

“Βραβειοθεραπεία” έγραψε στον τίτλο, έτσι λειτούργησε εκείνη την ημέρα στην ήδη εύθραυστη ψυχολογία μου και την ευχαριστώ.

Με τη νέα απονομή από σένα,

που ομολογώ πως πέρα από τον αιφνιδιασμό, με συγκίνησες ιδιαίτερα με τα υπερβολικά καλά σου λόγια (χα… είδες τι παθαίνει ο άνθρωπος, όταν η ζωή αρχίζει τα “χαστούκια”;), βρήκες τον τρόπο να με ξεκουνήσεις (σου το ‘πα ήδη στο σχόλιό μου πως όταν πονάω “κρύβομαι”, “εξαφανίζομαι”) και που σύμφωνα με τους όρους του παιχνιδιού, καλούμαι να προσφέρω ΚΑΙ τα δυο, σε 10-20 φίλους.

Προσφιλής η τακτική μου θα σκεφτείς, μα δε μπορώ να ξεχωρίσω κανένα.

Λυπούμαι που επαναλαμβάνομαι, μα θα υπενθυμίσω τη θέση και τη γνώμη μου για τα e-βραβεία.

“Παρά το ότι η γνώμη μου για τα παιχνίδια αυτά είναι κάθετα αντίθετη, όπως και στο παρελθόν είχα τοποθετηθεί:
“…ποτέ δεν κατάλαβα το σκοπό αυτής της επιβράβευσης, ούτε από πού ξεκίνησε αλλ

ά ούτε τους λόγους για τους οποίους καθιερώθηκε. Μήπως ήρθε για να μας διχάσει και όχι να μας ενώσει…”,
κρίνω πως δε μου επιτρέπεται να αγνοήσω τους φίλους που με τίμησαν
και μόνον έτσι τα αποδέχομαι.”

Για μένα είστε ΟΛΟΙ αλλά και ο ΚΑΘΕΝΑΣ ξεχωριστά,

ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΙ,

ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ,

ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΙ,

ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΙ!!

Χαίρομαι και σας ευχαριστώ, με τιμάτε, που επιλέξατε κι’ εμένα στη συντροφιά σας.

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ , λοιπόν, τα SMART και τα KREATIV,

αλλά και τούτο,

της καρδιάς και της αγάπης

από μένα,

για ΚΑΘΕ ΕΝΑ από ΕΣΑΣ ξεχωριστά.

(α΄φωτο από Flickr,

β΄φωτο του ηλιογράφου μας,

γ΄και δ΄ από Photobucket)

Το είπαν τ’ άστρα…

“…εκεί που άλλοι θα απολαμβάνουν το παγωμένο cocktail τους, εσείς θα μετράτε τα αγκάθια του αχινού και όχι στα πόδια σας..”

Koντολογίς περίμενε, μου’παν οι Συμμορίτες,

απ’ την πολλή την ταραχή θα χάσεις φρονιμίτες…

Έτσι όπως τ’ άστρα ορίζουνε για τον αστερισμό σου

θα χάσεις την ησυχία σου και το λογαριασμό σου

΄Ετσι όπως τα ‘παν φίλοι μου κυλά το καλοκαίρι

στη γλαρο-οικογένεια και όλο μου τo ασκέρι

Με τις δουλειές που ανοίξαμε και όλους τους μαστόρους

κι’ έχω να με παιδεύουνε ….διαβόλους και τριβόλους

Του ενός πονάει σήμερα τ’ αριστερό του χέρι

του άλλου δεν του κάθεται εκείνο το μαδέρι,

του τρίτου μπερδευτήκανε χρώματα και πινέλα

κι η έρημη η γλάρισσα είναι με τη μπροστέλα

να μαγειρεύει ολημερίς μήπως και ξεπεράσει

τη γκαντεμιά να βρίσκεται μακριά απ’ το λιοστάσι

τις λεμονιές και τ’ άνθια της κι’ από τις παραλίες

μέσ’ το κατακαλόκαιρο … να κάνει αγγαρείες.

Για αγγαρείες μιλούσα;

Κάτσε να δεις τι μου φύλαγε για μετά…

΄Ετσι είχαν τα πράγματα μέχρις εδώ που είχα ετοιμάσει την ανάρτηση, με όλα όσα “έτρεχαν”στο Γλαραίϊκο και την ανυπομονησία μου να τελειώνουμε με τα μαστοριλίκια, ώσπου φίλοι μου καλοί ήρθαν τα χειρότερα…

Διότι ως γνωστόν, άλλαι αι βουλαί των ανθρώπων και άλλα ο παντοδύναμος Θεός κελεύει….

Εκεί δηλαδή που γκρίνιαζα, ουσιαστικά με το “τίποτε”, έρχονται οι ανατροπές και λες, εκ των υστέρων βέβαια… μα μια χαρά ήμουνα, τούτο μας έλειπε τώρα;

΄Ενας απλός πονόματος εξελίχθηκε σε σταδιακή και μέσα σε 5 ημέρες απώλεια οράσεως από το δεξί μάτι και…. έχασα το χαμόγελό μου.

Θα έχεις υπόψη σου τη διαφήμιση με τη μεσήλικα η οποία φορώντας τον ειδικό σκελετό και στην ερώτηση του οφθαλμιάτρου τι βλέπει, απαντάει ΔΙΣ και απογοητευμένη “τίποτα”;

Ε… λοιπόν, το τρίτο “ΤΙΠΟΤΑ” και με κεφαλαία είναι το δικό μου…

Πήγα βλέποντας και με μικρή ενόχληση και γύρισα …γκαβή

Εισαγωγή, φλεβοκαθετήρας για τις ισχυρές δόσεις κορτιζόνης, εξετάσεις επί εξετάσεων και φλέβες… κομμάτια. Ούτε αιμοληψία ήξεραν να κάνουν και να σκεφτείς πως είμαι για πάρα πολλά χρόνια αιμοδότρια, που οι σύριγγες είναι μεγαλύτερες, αλλά τέτοιο πράγμα δεν μου είχε ποτέ συμβεί…

Παιδί μου, η κοπελίτσα έψαχνε να βρει φλέβα παίζοντας με τη σύριγγα….

Πρώτη φορά παίρνεις αίμα; τόλμησα και τη ρώτησα

΄Ετσι δείχνω; μου είπε με …υφάκι

Περάσαμε κοντολογίς, οικογενειακώς μια πολύ άσχημη εβδομάδα. Γύρισα και μαζεύω τα ασυμμάζευτα κομμάτια της ψυχής μου, αλλά έστω και με ένα μάτι, πρώτη μου δουλειά ΕΣΕΙΣ.

Η συγκίνηση ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη με τις αυθόρμητες εκδηλώσεις της αγάπης σας και αυτό μου δίνει κουράγιο να επιμένω και να συνεχίζω.

ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ,

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ.

Στη ζωή, την κάθε στιγμή, που δε θα αφήνετε για κανένα λόγο ανεκμετάλλευτη, γιατί

είναι μοναδική.

Προς το παρόν δεν είμαι σε θέση να παρακολουθήσω τις πολύ αγαπημένες μου σελίδες σας. Εύχομαι και θα προσπαθήσω στην πορεία σταδιακά να σας διαβάζω, γιατί μου λείπετε,

ΠΟΛΥ,

μα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.