Il Bestario Barocco: The Feather Book
Το “Βιβλίο των Φτερών” το ανακάλυψα μόλις προχθές. Αρχικά με δελέασαν οι εξαιρετικές εικόνες του, που σημειωτέον, δεν είχα καταλάβει την τεχνική τους, μιας και νόμισα πως πρόκειται για ζωγραφική με χρώματα.
Ο Γκούγκλης όμως μου έλυσε και πάλι κάθε απορία.
Πρόκειται για ένα βιβλίο κατασκευασμένο το 1618 από τον Dionisio Minaggio, Διευθύνοντα Κηπουρό του κράτους του Μιλάνου, που απεικονίζει:
112 πουλιά και 44 ανθρώπινες μορφές, που αποτελούνται εξ ολοκλήρου από φυσικά φτερά πουλιών.
112 πουλιά και 44 ανθρώπινες μορφές, που αποτελούνται εξ ολοκλήρου από φυσικά φτερά πουλιών.
Είναι χωρισμένο σε 4 θεματικές ενότητες:
(ενδεικτικά -εικόνα 155- όπου εκτός από το πτηνό που είναι καλά διατηρημένo, το τοπίο δείχνει έναν καταρράκτη που ρέει πάνω σε ανοικτό αγωγό, γέφυρες , μια εκκλησία με το καμπαναριό, ένα φρούριο με έναν πύργο και στο κάτω μέρος του ρέματος υπάρχουν άλλα δυο σπίτια)ή ΕΔΩ
όπου ένας αρσενικός πράσινος δρυοκολάπτης ετοιμάζεται να φάει ένα φίδι (από φυσικό δέρμα φιδιού), που βρίσκεται πάνω στο δένδρο.
όπου ένας αρσενικός πράσινος δρυοκολάπτης ετοιμάζεται να φάει ένα φίδι (από φυσικό δέρμα φιδιού), που βρίσκεται πάνω στο δένδρο.
(εικόνα 5, όπου ένας κυνηγός σημαδεύει μια πάπια που κολυμπάει σε ένα ποτάμι)
(η εικόνα 75 δείχνει έναν ακονιστή μαχαιριών με ποδοκίνητο τροχό και ένα δένδρο όπου φαίνονται στερεωμένα μαχαίρια, μπαλτάδες, δρεπάνι, ψαλίδι)
(στην εικόνα 77 απεικονίζεται ένας νέος που παίζει βιολί)
με στοιχεία del’Arte Commedia.
(η εικόνα 110 δείχνει ολόκληρη σκηνή από μια κωμωδία που γράφτηκε από το Nicolo Barbieri - the serenading of the love)
Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή των εικόνων του βιβλίου, που εκτός από πτηνά, ανθρώπινες μορφές kαι δέντρα απεικονίζουν κτίρια, σπίτια, γεφύρια, ποτάμια κ.α., προέρχονται από φτερά, ράμφη και νύχια πουλιών, δέρμα φιδιού και άλλα φυσικά υλικά.
Δεν υπάρχει παρόμοια συλλογή πουθενά αλλού, γεγονός που την καθιστά ως την αρχαιότερη
και καλά διατηρημένη στο είδος της.
Με φτερά δηλαδή πουλιών τα οποία προηγουμένως σίγουρα πέρασαν από …κάποιες κατσαρόλες…
Με φτερά δηλαδή πουλιών τα οποία προηγουμένως σίγουρα πέρασαν από …κάποιες κατσαρόλες…
κάνοντας κλικ πάνω στην εικόνα, φαίνονται σε μεγέθυνση οι λεπτομέρειες των φτερών.
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη με το βιβλίο Feather, μεταξύ 1618 και των μέσων της δεκαετίας του 1700. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν στη συλλογή ενός δικαστή του Taylor White, ο οποίος ήταν γοητευμένος με τη φυσική ιστορία. Το 1920 περίπου δόθηκε προς πώληση από το βρετανικό bookdealer Dobell. Αγοράστηκε από τον Δρ Gerhard Lomer Βιβλιοθηκονόμο του πανεπιστημίου McGill.
Πριν από μερικά χρόνια, η εικονογράφηση στο Un bestiario Barocco ψηφιοποιήθηκε και οι εικόνες διατίθενται στην ιστοσελίδα του McGill
στο http://digital.library.mcgill.ca/ featherbook /
Η μόνη εικόνα -54- που δεν απεικονίζονται πουλιά και άνθρωποι
Και σιγά που από τη συλλογή θα έλειπε ο εκπρόσωπός μου ο γλάρος
και δη ο μαυροκέφαλος
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!
΄Ενα , δύο, τρία και έφυγα
με τα φτερά μου σε σένα πέταξα
…….
τέσσερα, πέντε… εδώ που έφτασα
πέντε τα σκαλοπάτια που τώρα μέτρησα
κι’ όταν ξανά ‘ρθω πάλι με το καλό
να μην ξεχάσω απ’ τ’ όνειρο μη βγω (*)
και να μετρήσω ακόμη…έξι, εφτά κι’ οχτώ...
Αναρωτιέμαι πολλές φορές σαν τί να είναι αυτό που με κρατάει χρόνια σε τούτο το χώρο.
Είναι πολλά, μα πάρα πολλά τα όσα μας ενώνουν. Είναι που μαθαίνω πράγματα χρήσιμα και ενδιαφέροντα. Είναι που e-γνωρίζω ψυχές με πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Είναι που δανείζομαι εγγραφές ή αποσπάσματα, με αναφορά-λινκ φυσικά στο συντάκτη για τις “Γλαρένιες αγκαλιές” μου.
Είναι που e-συναντώ ανθρώπους με καλλιτεχνική φλέβα από την αγαπημένη μου Αργολίδα.
Είναι ακόμη για τα όσα με τιμήσανε
και όσα ακόμη με τιμάνε
από μάτια που δε βλ-e-πονται
μα όμως αγαπάνε.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς
όλους μα ΟΛΟΥΣ τους φίλους,
που κατ’ ανάρτηση, κατά σύμπτωση ή κατ’ επιλογή,
πέρασαν και που ακόμη αντέχουν να κοντοστέκονται στο “ΑΣΠΑΣΤΌΣ”.
(*) στίχοι δανεισμένοι από το “Πέταγμα” του καλλιτέχνη συντοπίτη μου Γιάννη Νανόπουλου, των οποίων στίχων τα σκαλιά θεώρησα, ακούγοντας το τραγούδι, πως εκφράζουν τα δικά μου σκαλοπάτια στο διαδικτυακό χώρο.
Αν ζούσαμε στην αρχαία Αθήνα, αυτόν τον μήνα μάλλον θα παντρευόμασταν, μιας και ο Γαμηλιών ήταν ο μήνας των γάμων… .ενώ στην Αθήνα του 2012 κοιτάζουμε σαν τους αρχαίους Ρωμαίους μαζί με το θεό Ιανό, ταυτόχρονα, τον προηγούμενο και τον επόμενο χρόνο….
Απλά διαπιστώνουμε (και μακάρι η κατάσταση να με διέψευδε), πως….κάθε πέρσι και καλύτερα…
Δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα “παντρευτήκαμε” ένα ανυπόφορο παρόν με ένα πιο σκληρό και δυσβάσταχτο μέλλον. Βλέπουμε μόνο μπροστά στο “αύριο” των παιδιών μας, που άλλοι κατέστρεψαν κι’ εμείς έχουμε χρέος και πάλι με θυσίες και αγώνες, να αποκαταστήσουμε…
Δε λέω πως είναι το καλύτερο “ποδαρικό”, αλλά θα παλαίψουμε με νύχια και με δόντια για τα καλύτερα και θα τα καταφέρουμε.
΄Οπως και να ‘χει….
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ και ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στους εορτάζοντες!!!
Εκεί γύρω στα οκτώ μου χρόνια, στο παιδικό μου μυαλό, ο χρόνος είχε για μένα μια κυκλική έννοια. Να… κάπως έτσι….
Επηρεασμένη προφανώς από το μεγάλο χάρτη στην αίθουσα της Β’ τάξης του δημοτικού σχολείου στο Ναύπλιο. Εκείνη την αίθουσα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το άγαλμα του Καποδίστρια.
Αυτή την εικόνα αλλά και τη χρονο-αντίληψη κουβαλάω ακόμη …ούτε απόγονος των Μάγια να ήμουν…
Κύκλος λοιπόν ο χρόνος κι η ζωή μας…
Κυλάει ο χρόνος χωρίς βοήθεια… μόνος και κανένα δε ρωτάει… αμείλικτα…. αθόρυβα…
Χρόνος και χρόνοι που περνούν, αφήνοντας στα κορμιά και τις ψυχές μας σημάδια ανεξίτηλα…
Χρώματα ανακατεμένα… και χαράς και θλίψης…
Πνέει τα λοίσθια η “άτιμη χρονιά” και μαζί της ταλαιπωρείται
η ψυχή και οι αντοχές μας…
η ψυχή και οι αντοχές μας…
Πήρε με χέρι αρπακτικού από τον ελληνικό λαό και για τους γνωστούς λόγους, υλικά αγαθά αλλά και μέρος της καλής μας διαθέσεως και αισιοδοξίας.
Από το γιό μου στέρησε σε τροχαίο ατύχημα, για ικανό χρόνο την αγαπημένη του (όχι και σ’ εμένα βεβαίως… η αλήθεια να λέγεται…) μηχανή, . Ευτυχώς ”λυπήθηκε” όλη τη γλαρο-οικογένεια και έχουμε το Λιόντα μας σώο και αβλαβή. Λαχταρήσαμε οικογενειακώς τόσο… όσο δεν εύχομαι σε κανένα γονέα παρόμοια εμπειρία….
Σε άλλους και αυτό είναι ανεπανόρθωτο, στέρησε ανθρώπινες παρουσίες και εύχομαι τί άλλο από δύναμη και κουράγιο.
Από αρχές Οκτωβρίου ταλαιπωρείται με τη υγεία του ο πατέρας μου κι εμείς, τί άλλο μπορούμε να κάνουμε, από το να είμαστε …γλαρο-σύσσωμοι στο πλευρό του.
Προσπαθούμε να μη του δείχνουμε υποψίες ανησυχίας. Απλά να είμαστε καθημερινοί, όσο το απαιτούν η περίσταση και η δεδομένη χρονική περίοδος. Ευτυχώς η ασθένειά του με τον πολύ χαμηλό αιματοκρίτη (μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο) αντιμετωπίζεται μέχρι στιγμής υποφερτά και ο ίδιος βρίσκεται, εμφανισιακά αλλά και ψυχολογικά, σε πολύ καλή κατάσταση.
Πρόσφατα και συγκεκριμένα από τις 12/12 ο λατρεμένος μας Κανέλος δεν είναι πια κοντά μας. Τον αντίκρυσα εκείνο το πρωινό ξαπλωμένο χάμω και δίπλα στο γραφείο μου. Κατάλαβα… το αναπνευστικό του πρόβλημα ήταν η αιτία. ΄Εμεινα άφωνη με τον καφέ στο χέρι…
Εκ των υστέρων εξήγησα τις ιδιαίτερες περιποιήσεις που είχε καθημερινά από τη Ρόζα μου.
΄Εχουν διαίσθηση τα ζώα… είναι πιο τρυφερά από τη χάρη μας… και εντελώς ανυστερόβουλα.
Ο χρόνος λοιπόν, που σταθμούς δεν έχει και ούτε αλλάζει πορεία. Προς τί λοιπόν η αλλαγή του χρόνου ή τί πρόκειται από το ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στο άλλο να αλλάξει;
ΚΑΛΗ ΜΑΣ εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ
κι’ ας μην υπάρχει μία…
ο ΄Ελληνας ΠΑΝΤΑ θα ΖΕΙ,
σου ‘χω και …ΚΑΖΑΜΙΑ
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ
για τη χρονιά που έρχεται και που τόσα ακούγονται πως θα φέρει…
Χριστουγεννιάτικο εσύ δεντράκι
με τα στολίδια τα πολλά
τί θα μου φέρεις για παιχνιδάκι
απ’ τα πολλά σου τα καλά;
Μικρό δεντράκι αγαπημένo
τέτοια ομορφιά έχει κανείς;
Με τί λαχτάρα σε περιμένω
Του Λιόντα μου που, ευτυχώς, είναι σώος και αβλαβής από το προ ημερών τροχαίο ατύχημα που είχε με τη μηχανή του και θα μπορέσουμε να χαμογελάσουμε τις γιορτινές ημέρες που έρχονται.
Για φέτος διάλεξα ευχές
σα να ‘ ταν άλλες εποχές
τότε που ήμασταν μικρά
κι είχαμε αστέρια στην καρδιά
Τότε που κανείς δε μας στερούσε το δικαίωμα να κάνουμε όνειρα πολλά.
Τότε που τα κορίτσια μαζεύαμε και με λαχτάρα ανταλλάσσαμε χαλκομανίες μεταξύ μας… και ζωγραφιές ασημο- και χρυσο- στολισμένες
Με παρόμοιες εικόνες επέλεξα να συνοδεύσω τις χριστουγεννιάτικες ευχές μου.
Φέτος, περισσότερο από άλλες φορές,
ας ονειρευτούμε σαν παιδιά,
κάτω από λαμπιόνια με αγιοβασιλιάτικες φατσούλες, όπως εκείνα των παιδικών μου χρόνων
Ο Δεκέμβριος, ή Δεκέμβρης, ή Χριστενιάρτς (ποντιακά), είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και είναι ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα, αφού ο Δεκέμβρης ήταν α 10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Με την άφιξη του Δεκεμβρίου το κρύο αρχίζει να είναι αρκετά τσουχτερό, ανακοινώνοντάς μας έτσι τον ερχομό του Χειμώνα και την επέλαση του χιονιού.
Γι’ αυτό άλλωστε, ο Δεκέμβριος λέγεται και «Άσπρος μήνας», «Ασπρομηνάς» αλλά και «χιονιάς».
Τα λουλούδια του Δεκεμβρίου είναι ο νάρκισσος
και ο ελαιόπρινος.
Οι ζωδιακές πέτρες του είναι τουρκουάζ,
και τανζανίτης.
Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο.
Ο Δεκέμβρης πάντα ξεκινά την ίδια μέρα της εβδομάδας με τον Σεπτέμβριο.
(πηγή: Wikipedia)
Και τώρα που τελειώνουμε για φέτος από εκλείψεις
Ας βγάλουμε το ρεζουμέ και να μην παραλείψεις,
Να το θυμάσαι πάντοτε και ας μην εκτιμάται
Πως ο βρεγμένος τη βροχή… ποτέ δεν τη φοβάται…
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ!!!
Την πρώτη και προ δύο μηνών φορά, που ο κατακόρυφα πεσμένος αιματοκρίτης του τον οδήγησε στο νοσοκομείο, ούτε ο ίδιος είχε καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασής του, γιατί απλά δεν είχε συμπτώματα.
“Κινητικός”έγραψαν στη διάγνωση οι ταλαίπωροι γιατροί, που έκαναν αγώνα δρόμου για να κατανοήσουν πώς γίνεται να ταιριάζουν οι πολύ χαμηλές τιμές δεικτών στο αίμα του με τη “σβούρα” που έβλεπαν μπροστά τους, αλλά και να τον προλαβαίνουν στους διαδρόμους από εργαστήριο σε εργαστήριο.
Αιματοκρίτης που συνέχισε την καθοδική του πορεία και μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο
Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκεται ξανά εκεί και μεταγγίζεται συνέχεια. Με τη διαφορά πως αυτή τη φορά και παρά το γεγονός πως δεν εμφανίζει συμπτώματα αδυναμίας, ψυχολογικά του …έχουν πέσει τα φτερά…
Η φωνή του δεν έχει την παλιά της ζωντάνια. Η γενικότερη εικόνα του δείχνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, άνθρωπο φοβισμένο.
Αποδίδω το λόγο που είναι μελαγχολικός, στο ότι όσο περνάει ο καιρός, γίνεται άπιαστο όνειρο η επιστροφή του -όπως σχεδίαζε- στο εξοχικό της γλαρούπολης…
“Κινητικός”έγραψαν στη διάγνωση οι ταλαίπωροι γιατροί, που έκαναν αγώνα δρόμου για να κατανοήσουν πώς γίνεται να ταιριάζουν οι πολύ χαμηλές τιμές δεικτών στο αίμα του με τη “σβούρα” που έβλεπαν μπροστά τους, αλλά και να τον προλαβαίνουν στους διαδρόμους από εργαστήριο σε εργαστήριο.
Αιματοκρίτης που συνέχισε την καθοδική του πορεία και μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο
Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκεται ξανά εκεί και μεταγγίζεται συνέχεια. Με τη διαφορά πως αυτή τη φορά και παρά το γεγονός πως δεν εμφανίζει συμπτώματα αδυναμίας, ψυχολογικά του …έχουν πέσει τα φτερά…
Η φωνή του δεν έχει την παλιά της ζωντάνια. Η γενικότερη εικόνα του δείχνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, άνθρωπο φοβισμένο.
Αποδίδω το λόγο που είναι μελαγχολικός, στο ότι όσο περνάει ο καιρός, γίνεται άπιαστο όνειρο η επιστροφή του -όπως σχεδίαζε- στο εξοχικό της γλαρούπολης…
…αλλά και στην προσφιλή του ενασχόληση με τη βυζαντινή μουσική, κάθε Κυριακή και σχόλη.
Είναι και που οι άνθρωποι της περιοχής, από ιερέα μέχρι ενορίτες, τηλεφωνούν συνέχεια στον “άγιο ιεροψάλτη” για να μάθουν πότε επιστρέφει.
Είναι και που …κακοβάζει το μυαλό μου… Ογδόντα πέντε χρόνια ζωής συμπλήρωσε στις αρχές το περασμένου μήνα και ποτέ μέχρι σήμερα ο πατέρας μου δεν είχε προβλήματα με την υγεία του.
Μέχρι τώρα δε με πονούσαν ιδιαίτερα οι απώλειες ανθρώπων σε μεγάλη ηλικία, σε σύγκριση πάντα με αυτές των νέων ανθρώπων, που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και να απολαύσουν πράγματα.
Με το σκεπτικό πως ολοκλήρωσαν (αλήθεια τώρα που το σκέφτομαι ποιος είναι αυτός που μπορεί να προεξοφλήσει το όριο της ζωής των ανθρώπων…) τον κύκλο της ζωής τους, το ξεπερνούσα ευκολότερα και πιο ανώδυνα.
΄Ομως όταν ακούω την τσακισμένη του φωνή που μόνο ανασφάλεια εκφράζει, θλίβομαι, πονάω και επαναπροσδιορίζω την προσέγγισή μου σε θέματα ευαίσθητα, όπως η ζωή…
Πάει καιρός τώρα που ετοίμασα τούτο το ταξίδι
-όχι φυσικά για πάρτη μου , διότι παρέα μου θα σας πάρω-
σε μέρη μακρινά …;. του μυαλού και του χάρτη μου.
Εγώ που πάω κι’ έρχομαι εκεί (διαδικτυακα να εξηγούμαστε …; για να μη με κυνηγάνε και οι τροϊκανοί), έχω μεθύσει από τις λιγωτικές μυρωδιές στους αχανείς, εξωτικούς απω-ανατολίτικους και όχι μόνο δρόμους.
Είναι ένα τροπικό δέντρο που πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στη Νέα Γουινέα, περίπου 25 μέτρα ψηλό, έχει γκρι-καφέ λείο φλοιό κι ευδοκιμεί στη Νοτιοανατολική Ασία.
Το δέντρο δεν ανθίζει μέχρι να γίνει εννέα ετών.
Είναι αειθαλές , έχει αρωματικά φύλλα και μικροσκοπικά κίτρινα άνθη.
Είναι αειθαλές , έχει αρωματικά φύλλα και μικροσκοπικά κίτρινα άνθη.
Το φρούτο του μοιάζει με αχλάδι και η σάρκα του πολτοποιημένη είναι δροσιστική και με υπόξινη γεύση, σαν διασταύρωση μεταξύ και το βερίκοκου και μάνγκο. Χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή μαρμελάδων και chutneys.
Ο σπόρος που είναι μέσα στο περίβλημα είναι στρογγυλός σαν καρύδι.
Περιβάλλεται από ένα σκούρο καφέ κέλυφος και τα δυο αυτά μαζί από μια κόκκινη δαντελωτή επίστρωση, που ονομάζεται mace
Και τα δυο αποξηραίνονται και είναι εξαιρετικά μπαχαρικά
Μοσχοκάρυδο(nutmeg) και ανθός από μοσχοκάρυδο (mace)
Είναι τα αρωματικά σπέρματα και τα αρωματικά περιβλήματα των σπερμάτων αντιστοίχως διαφόρων τροπικών φυτών. Τα σπέρματα έχουν χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση πικρή και έντονη. Στο εμπόριο υπάρχουν ολόκληρα ή αλεσμένα. Χρησιμοποιείται κυρίως για λιπαρά, βαριά ή αμυλούχα φαγητά και στην παρασκευή αρτοσκευασμάτων.
Συνοπτικά το μοσχοκάρυδο για μας ή διεθνώς nutmeg και.. χαλάλι του το παίδεμα με τις αναζητήσεις στο διαδίκτυο, γιατί δε γνώριζα πολλά πράγματα πέραν του ότι αρωματίζει τα γλυκά και τα φαγητά μας:
- αυξάνει τη μεθυστική και υπνωτική επίδραση των αλκοολούχων ποτών και λέγεται πως είναι και ….αφροδισιακό.
Με μέτρο όμως παρακαλώ, διότι σε μεγάλες δόσεις είναι τοξικό, λόγω της παρουσίας του παραισθησιογόνου myristicin .
Το φρούτο στη Μαλαισία ονομάζεται Jathikka, στην Ινδία Jaiphal… στο Κασμίρ Zaaphal. Στη Βοτανολογία είναι γνωστό με το όνομα Myristica fragrans.
Το mace (μασίς) είναι επίσης μπαχαρικό με γλυκιά και λιγότερο στυφή γεύση.
Αν βρείτε δηλαδή τη γεύση του μοσχοκάρυδου πάρα πολύ ισχυρή για τα γούστα σας, μπορείτε αντ’ αυτού να χρησιμοποιήσετε το mace, το περίβλημα δηλαδή του σπόρου του εξωτικού φρούτου.
Σε μερικές ευρωπαϊκές γλώσσες mace σημαίνει ”flower of nutmeg”, λουλούδι του μοσχοκάρυδου.
Στα Γερμανικά ονομάζεται muskatblόte, στα Σουηδικά muskotblomma, σταΤσέχικα muakαtovύ kvt και στα Γαλλικά fleur de muscade)
Στα Γερμανικά ονομάζεται muskatblόte, στα Σουηδικά muskotblomma, σταΤσέχικα muakαtovύ kvt και στα Γαλλικά fleur de muscade)
Τα σπέρματα έχουν χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση πικρή και έντονη. Στο εμπόριο υπάρχουν ολόκληρα ή αλεσμένα.
Με άλλα λόγια 2 spices από τον καρπό: nutmeg and mace.
αλλά και κομπολογιών ή κοσμημάτων
|
Πληροφορίεςαπό:
http://delicieuses.forumotion.net/t478-topic
http://www.uni-graz.at/~katzer/engl/Myri_fra.htmlhttp://www.herbexploration.com/engl/Myri_fra.html
http://www.styles-silver.co.uk/acatalog/Click_here_for_sold_items1.html
http://aidanbrooksspices.blogspot.com/2007/10/mace.html
http://www.thekitchn.com/thekitchn/ingredients-pantry/from-the-spice-cupboard-mace-099715
Γεια…
Ειμαι κεινο το παιδι, που σε ακουγε κεινο το βραδι του Νοεμβρη, απο το ραδιοκασσετοφωνο που ‘χε διπλα στο κρεβατι του.
Εκεινος ο εφηβος που η φωνη σου γεμιζε τα αυτια του και φουσκωνε την ψυχη του:
“εδω πολυτεχνειο, εδω πολυτεχνειο…”
Ειμαι κεινο το παιδι, που τοχε σκασει τοτε νυχτα απο το σπιτι του, κι ετρεχε στην ανταριασμενη Πατησιων, αναμεσα σε φανταρους και δακρυγονα.
Ειμαι ο γιος κεινης της μανας που αναψε το καντηλι και ξενυχτησε πανω απο το ραδιοφωνο, τρεμοντας απο το φοβο αν θα γυρισω πισω ξανα, και απο την περηφανεια που το παιδι της ητανε ενας ηρωας.
Την επιταγη μου απο κεινο το βραδι ξερεις, δε την εξαργυρωσα ποτε. Την κραταγα παντα στην ψυχη μου σαν κατι ομορφο, σαν κατι δυνατο που βιωσα στα νιατα μου, την ειχα καμαρι μου και φυλαχτο μου.
Εσυ ηξερες πιο καλα.
Με θυμασαι;
Με ξαναδες πριν μερικες βδομαδες, ειμαι κεινος ο πενηνταπενταρης ανεργος, απολυθηκα πριν μερικους μηνες και δεν εχω καμμια ελπιδα να ξαναβρω δουλεια. Ημουνα εκει, και φωναζα το ιδιο συνθημα με τοτε, και κατι νεαροι διπλα μου συμπληρωναν οτι η “χουντα δεν τελειωσε το 73″, αλλα εγω δεν ηθελα να το φωναξω αυτο, γιατι εγω θυμαμαι οτι καποιοι παλαιψαν για να τελειωσει… Γιατι εγω νομιζα οτι η γενια μου την ειχε τελειωσει.
Με θυμασαι;
Δεν ειχε φανταρους τωρα, ειχε αστυνομικους, και τα δακρυγονα ητανε τα ιδια, κραγιον και βαζελινη γυρω απο τα ματια και μην τριβετε τα ματια σας, οπως ελεγες καποτε απο τα μικροφωνα του σταθμου, το θυμομουνα και το κανα και τωρα, μονο που τωρα δεν ειμαι πια δεκαεφτα, κοντευω εξηντα και δεν εχω πια τις ιδιες αντοχες.
Ειμαι μια μειοψηφια που αντιστεκεται λες.
Οπως τοτε.
Νομιζα πως η γενια μου αλλαξε τη χωρα.
Τωρα ξερω καλυτερα.
Δωσε μου το μικροφωνο.
“Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των προδομένων αγωνιζόμενων φοιτητών, των προδομένων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εκπέμπουμε σε 1.050 χιλιόκυκλους. Μεταδίδουμε μήνυμα προς αυτούς που αγωνίζονται κλεισμένοι στο Εθνικό Κοινοβουλιο των εκπροσώπων των Τραπεζών, που έφθασαν στην Αθήνα για να παρεμποδίσουν την συρρίκνωση των κερδών τους. Και ΔΕΝ ειναι μήνυμα συμπαραστασης αυτη τη φορά”
